ขณะที่ปัญหาโรคไข้หวัดใหญ่ที่เรียกว่า "ไข้หวัดนก" (Avian influenza H5N1) ที่เชื่อกันว่านกเป็ดน้ำจากแถบไซบีเรียและจีนตอนเหนือเป็นพาหะนำเชื้อเข้ามาแพร่ระบาดสู่สัตว์ปีกและสัตว์เลี้ยงในประเทศไทยโดยเฉพาะการแพร่ระบาดในไก่และลุกลามเข้ามาติดคนในที่สุด ได้สร้างความตื่นตระหนกและเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ในกลุ่มประชาชนอย่างกว้างขวาง ดังนั้นปัญหาการแพร่กระจายของเชื้อโรคเก่าแก่ชนิดนี้(ที่รู้จักกันมานานนับร้อยปีในแถบภูมิภาคอื่นมาก่อนที่เพิ่งระบาดหนักในเมืองไทยครั้งนี้)จึงไม่ใช่ปัญหาเฉพาะวิกฤติเรื่องโรคระบาดเพียงอย่างเดียวแต่ยังได้กลายเป็นปัญหาทางจิตวิทยามวลชนที่กำลังส่งผลกระทบต่อวิถีการดำเนินชีวิต เศรษฐกิจ และสังคมตามมาด้วย โดยเฉพาะอย่างยิ่งปัจจัยในด้านวิธีการจัดการปัญหา และวิธีการให้ข่าวสารข้อมูลที่กำลังส่งผลกระทบต่อความคิดจิตใจของคนในสังคม เป็นเรื่องที่ทุกฝ่ายพึงตระหนักและคิดหาทางจัดการอย่างเหมาะสมต่อไป

นอกจากนี้ในเรื่องของความรู้ความเข้าใจของประชาชนมีตัวอย่างร้อยละ 53.5 ที่ยังไม่มีความรู้ความเข้าใจในปัญหาเรื่องนี้อย่างชัดเจนเพียงพอกับที่ต้องการ ในขณะที่เรื่องที่ประชาชนกลุ่มนี้ต้องการรู้มากที่สุดคือ วิธีการติดต่อ/การแพร่กระจายของเชื้อโรคไข้หวัดนก อันดับที่สองคือต้องการรู้เกี่ยวกับลักษณะอาการของผู้ติดเชื้อไข้หวัดนก อันดับที่สามคือวิธีการหลีกเลี่ยงหรือป้องกันการติดเชื้อ ตามลำดับ (ส่วนคนที่คิดว่ามีความรู้ความเข้าใจเพียงพอมีร้อยละ 46.5)

การเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมการกินของคนส่วนใหญ่ ทำให้กลุ่มคนที่มีอาชีพหรือธุรกิจเกี่ยวข้องกับร้านอาหารกว่าร้อยละ 50.0 ระบุว่าการแพร่ระบาดของไข้หวัดนกมีผลกระทบต่อธุรกิจ/อาชีพการงานของตนเอง (ส่วนร้อยละ 38.0 ระบุว่าไม่มีผลกระทบ และร้อยละ 12.0 ไม่มีความเห็น)

ซึ่งปัจจุบันกิจกรรมการเหล่านั้นอาจจะไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงในกลุ่มคนส่วนใหญ่เหมือนเช่นกับ "พฤติกรรมการกิน"(ที่มีการเปลี่ยนแปลงสูงมาก) ก็ตาม แต่จากข้อมูลการสำรวจครั้งนี้ก็ชี้ให้เห็นว่ากิจกรรมการใช้ชีวิตต่าง ๆ เหล่านั้นเปลี่ยนไปในทิศทางที่ "ลดลง" ดังนั้นถ้าหากการแก้ปัญหายังไม่คืบหน้า การให้ข่าวสารยังไม่ชัดเจน และข้อมูลด้านลบของสถานการณ์แพร่ระบาดมากขึ้น (เช่นข่าวการแพร่ระบาดจากคนสู่คนได้) ก็เชื่อได้ว่ากิจกรรมการดำเนินชีวิตของประชาชนส่วนใหญ่คงจะเปลี่ยนแปลงและจะทำให้เกิดผลกระทบเสียหายทางเศรษฐกิจที่รุนแรงได้

ถึงแม้ประชาชนจะไม่มั่นใจว่าจะได้รับข้อมูลที่"โปร่งใส"เกี่ยวกับสถานการณ์โรคไข้หวัดนกจากรัฐบาล แต่ปัจจุบันประชาชนยังเชื่อว่ารัฐบาลจะสามารถควบคุมการแพร่ระบาดของโรคอย่างได้ผล สามารถกำจัดไก่ที่เป็นโรคให้หมดไปได้ และเชื่อมั่นว่ารัฐบาลจะป้องกันปัญหาผลกระทบต่อการท่องเที่ยวได้

ที่ผ่านมาตัวอย่างส่วนใหญ่ร้อยละ 76.1 ไม่ได้ตำหนิการทำงานของรัฐบาล เนื่องจากเห็นว่ารัฐบาลได้ทำงานเต็มความสามารถแล้ว ในขณะที่ปัญหาเรื่องนี้ยากที่จะแก้ไขจัดการ และเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ

อีกร้อยละ 15.4 ตำหนิรัฐบาลด้วยเหตุผลที่ว่า รัฐบาลปกปิดข่าวสารที่แท้จริง ยังไม่เห็นมาตรการที่ชัดเจนในการป้องกันการแพร่ระบาดของโรค การแก้ปัญหาล่าช้า และยังไม่ได้ช่วยเหลือประชาชนอย่างจริงจัง ที่เหลือร้อยละ 8.5 ไม่มีความเห็น

อย่างไรก็ตามข้อเสนอแนะสำหรับการทำงานเพื่อตอบสนองความต้องการของประชาชนนั้น ควรจะดำเนินการดังนี้

ประการแรก จะต้องแสดงความจริงจังในการแก้ปัญหา โดยเฉพาะการควบคุมโรค เพื่อแสดงให้เห็นว่ารัฐบาลมีมาตรการที่ชัดเจนตรงประเด็น และมาตรการเหล่านั้นจะนำไปสู่การแก้ปัญหาอย่างได้ผล

ประการที่สอง ต้องให้ข้อมูลอย่างเปิดเผยโปร่งใสแก่ประชาชน โดยเฉพาะข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อการดูแลป้องกันตนเอง อย่าทำให้รู้สึกว่ามีการปิดบังความจริงเพียงแค่ไม่อยากให้ประชาชนรับรู้ปัญหาเท่านั้น

ประการที่สาม ต้องให้ข่าวสารความรู้เกี่ยวกับโรค โดยเฉพาะในเรื่อง วิธีการติดต่อ/การแพร่กระจายของโรค วิธีการสังเกตอาการของผู้ติดเชื้อ และวิธีการป้องกันรักษา เพื่อให้เกิดความเข้าใจที่ถูกต้องไม่ตื่นตระหนกจนเกินเหตุ

ประการที่สี่ ต้องหาทางลดพฤติกรรมที่เกิดจากความตื่นตระหนก โดยเฉพาะในเรื่องพฤติกรรมการกิน (การกินไก่-เป็ด-ไข่) และพฤติกรรมการอื่น ๆ ในการดำเนินชีวิตที่อาจจะตามมา (เช่นการเดินทาง การพบปะผู้คน) เพราะหากปล่อยให้อาการแพร่ระบาดทางอารมณ์(panic) แผ่ขยายมากขึ้น จะกระทบต่อกิจกรรมการดำเนินชีวิตที่จะสร้างความเสียหายต่อเศรษฐกิจและสังคมมากยิ่งขึ้น

ประการที่ห้าต้องคิดหาวิธีการที่ได้ผลในการลดพฤติกรรมที่เกิดจากความตื่นตระหนก และควรตระหนักว่าการสร้างความมั่นใจในพฤติกรรมการกินโดยให้บุคคลสำคัญกินไก่โชว์นั้นยังไม่สร้างความเชื่อมั่นแก่ประชาชนได้

อาจจะเป็นเพราะว่าในสายตาประชาชนคงมองว่าไก่ที่คนเด่นคนดังนำมากินนั้นอาจจะแตกต่างไปจากไก่ที่พบเจอทั่วไปในชีวิตประจำวันของชาวบ้านกระมัง