สำหรับสถานการณ์การสูบบุหรี่ของประชาชนในประเทศไทย พบว่า เพศเป็นตัวแปรสำคัญที่แสดงถึงความแตกต่างในพฤติกรรมการสูบหรือไม่สูบบุหรี่ของประชาชน โดยผู้ชายมีสัดส่วนของผู้ที่สูบบุหรี่สูงกว่าผู้หญิง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า ผู้หญิงไทยไม่สูบบุหรี่ นอกจากนี้ความแตกต่างในพฤติกรรมการสูบบุหรี่ยังพบว่ามีความแตกต่างกันในด้านสถานที่ที่สูบบุหรี่ระหว่างหญิงและชายที่สูบบุหรี่

มูลนิธิรณรงค์เพื่อการไม่สูบบุหรี่ และสำนักงานสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ(สสส.) จึงร่วมกับ สำนักวิจัยเอแบคโพลล์ มหาวิทยาลัยอัสสัมชัญ ดำเนินโครงการสำรวจเรื่อง "ทรรศนะของประชาชนต่อผู้หญิงไทยที่สูบบุหรี่ : กรณีศึกษาตัวอย่างประชาชนในเขตกรุงเทพมหานคร" สำรวจความคิดเห็นของประชาชนในสังคมต่อผู้หญิงไทยที่สูบบุหรี่ และค้นหาสาเหตุแห่งพฤติกรรมของการสูบบุหรี่ นอกจากนี้คณะทำงานยังทำการสำรวจระดับการยอมรับทางสังคมต่อคนที่สูบบุหรี่ในโอกาสต่างๆ อาทิ การอยู่ในที่สาธารณะร่วมกับคนที่ กำลังสูบบุหรี่ การทำงานร่วมกับคนที่กำลังสูบบุหรี่ การพักอาศัยอยู่ในบ้านเดียวกันกับคนที่สูบบุหรี่เป็นประจำ การรับประทานอาหารร่วมกับคนที่กำลังสูบบุหรี่ และการนอนอยู่ในห้องเดียวกันกับคนที่กำลังสูบบุหรี่

โดยสำนักวิจัยฯ ได้จัดส่งอาจารย์ เจ้าหน้าที่ และพนักงานเก็บรวบรวมข้อมูลลงพื้นที่เป้าหมายเก็บรวบรวม ข้อมูลตามหลักวิชาการด้านระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์

ประเภทของการสำรวจวิจัยครั้งนี้คือ การวิจัยเชิงสำรวจ (Survey Research) กลุ่มประชากรเป้าหมาย คือ ประชาชนทั่วไปผู้มีอายุ 18 ปีขึ้นไปในเขตกรุงเทพมหานคร

เทคนิคการเลือกตัวอย่างใช้การเลือกตัวอย่างแบบแบ่งกลุ่มเชิงชั้นภูมิ (Stratified Cluster Sampling) ในการเลือกพื้นที่ตัวอย่างใน 20 เขตการปกครอง ได้แก่ เขตบางรัก ปทุมวัน หนองจอก คลองสามวา มีนบุรี ราษฎร์บูรณะ บางนา พระโขนง หนองแขม ลาดพร้าว ประเวศ บางพลัด สายไหม บางกะปิ ภาษีเจริญบางกอกน้อย บางเขน บางซื่อ ดินแดง และจตุจักร จากนั้นใช้การเลือกตัวอย่างแบบโควต้า (Quota sampling) ในการเลือกตัวอย่างผู้ตอบแบบสอบถามที่มีลักษณะสอดคล้องกับประชากรเป้าหมายที่ได้จากการทำสำมะโน (Census)

ขนาดของตัวอย่าง คือ 2,486 ตัวอย่าง ช่วงความเชื่อมั่น (Confidence Interval) ที่ร้อยละ 95 โดยมีขอบเขตความคลาดเคลื่อน (margin of errors) จากขนาดตัวอย่างที่ +/- ร้อยละ 5 เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ แบบสอบถาม วิธีการเก็บรวบรวมข้อมูลคือ การสัมภาษณ์

หลังจากนั้นคณะผู้วิจัยได้ตรวจสอบความถูกต้องและสมบูรณ์ของแบบสอบถามทุกชุดก่อนนำเข้าวิเคราะห์ข้อมูล

งบประมาณเป็นของมหาวิทยาลัย

จากการพิจารณาลักษณะทั่วไปของตัวอย่าง พบว่าร้อยละ 50.9 ระบุเป็นหญิง ในขณะที่ร้อยละ 49.1 ระบุเป็นชาย ซึ่งตัวอย่างร้อยละ 36.8 อายุระหว่าง 20 – 29 ปี ร้อยละ 28.6 อายุระหว่าง 30 – 39 ปี ร้อยละ 17.5 อายุ 40 – 49 ปี ร้อยละ 10.3 อายุ 50 ปีขึ้นไป ในขณะที่ร้อยละ 6.8 อายุต่ำกว่า 20 ปี

นอกจากนี้ตัวอย่างร้อยละ 26.7 เป็นพนักงานบริษัทเอกชน ร้อยละ 22.6 ค้าขายส่วนตัว / อาชีพอิสระ ร้อยละ 20.1 รับจ้างทั่วไป ร้อยละ 11.1 เป็นนักศึกษา ร้อยละ 10.3 เป็นข้าราชการ / พนักงานรัฐวิสาหกิจ ร้อยละ 4.9 เกษียณอายุ / แม่บ้าน และร้อยละ 4.3 ไม่ได้ประกอบอาชีพ ตัวอย่างร้อยละ 71.4 สำเร็จการศึกษาต่ำกว่าปริญญาตรี ร้อยละ 26.2 สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ในขณะที่ร้อยละ 2.4 สำเร็จการศึกษาสูงกว่าปริญญาตรีขึ้นไป

จากการพิจารณาผลสำรวจตารางที่ 10 จะพบว่า ระดับการยอมรับทางสังคมของตัวอย่างต่อคนที่สูบบุหรี่ไม่ได้ ขึ้นอยู่กับโอกาสต่างๆ เพียงอย่างเดียว แต่ยังขึ้นกับประเภทความสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มตัวอย่างกับคนที่สูบบุหรี่ด้วยว่า เป็นคนแปลกหน้า / เพื่อนร่วมงาน / หรือเป็นญาติสนิทที่อาศัยอยู่ในบ้านเดียวกัน ซึ่งในกรณีเหตุการณ์สมมติที่เกิดขึ้นที่ ป้ายรถเมล์ บนรถเมล์ไม่ปรับอากาศ และบนรถเมล์ปรับอากาศ เป็นเหตุการณ์สมมติที่ตัวอย่างไม่ได้มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับคนสูบบุหรี่ ดังนั้นระดับการไม่ยอมรับของตัวอย่างประชาชนต่อคนที่สูบบุหรี่บนรถเมล์ปรับอากาศสูงถึงร้อยละ 95.5 ซึ่งมีเพียงร้อยละ 4.5 เท่านั้นที่ยอมรับได้

ประเด็นที่น่าพิจารณาคือ ในกรณีของกลุ่มตัวอย่างที่ต้องทำงานร่วมกับคนที่กำลังสูบบุหรี่ในห้องเดียวกัน กลับพบว่าระดับการไม่ยอมรับลดลงเหลือร้อยละ 72.7 ของตัวอย่างทั้งหมด ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคนที่สูบบุหรี่เป็นประจำและอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ผลสำรวจพบว่าระดับการไม่ยอมรับลดลงเหลือร้อยละ 51.1 อย่างไรก็ตาม ระดับการไม่ยอมรับเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 71.7 ถ้ากลุ่มตัวอย่างประชาชนต้องทานข้าวกับคนที่กำลังสูบบุหรี่บนโต๊ะอาหารเดียวกัน และระดับการไม่ยอมรับเพิ่มขึ้นเป็นร้อยละ 83.6 ถ้ากลุ่มตัวอย่างต้องนอนห้องเดียวกันกับคนที่กำลังสูบบุหรี่